این مطلب تقدیم میشود به بهاره هدایت، مجید توکلی و عبدالله مومنی که ۱۸ تیر ۸۶ را در بازداشت بودند و امروز هم در زندان به سر میبرند.
از هنگامی که در ۱۸ تیر ۱۳۷۸ فاجعه حمله به کوی دانشگاه تهران با مقاومت و اعتراض ستودنی دانشجویان همراه شد؛ این روز جایگاهی رفیع در تاریخچه مبارزات جنبش دانشجویی یافت.
دانشجویان ۱۸ تیر را همچون روز ۱۶ آذر روز دیگری برای جنبش دانشجویی میدانستند و تلاش میکردند تا در سالگرد این رخداد یاد شهیدان آن را گرامی داشته و مشعل مبارزه دانشجویی برای آزادی و عدالت را زنده نگاه دارند. با این حال تمامی تلاش حاکمیت نیز، برای فراموشی این رخداد و پاک شدن از حافظه دانشجویان بود. تاثیر ۱۸ تیر آنچنان عمیق بود که تقویم آموزشی دانشگاههای ایران را تغییر داد و بخشنامههای رسمی حکومتی دانشگاهها را ملزم مینمود تا پیش از فرا رسیدن ۱۸ تیر امتحانات را برگزار کنند. حتی در سالهای فراوانی حوالی این تاریخ خوابگاههای دانشجویی به بهانه تعمیرات تعطیل میشدند تا کوچکترین پتانسیلی برای یادآوری این فاجعه باقی نماند. فعالان جنبش دانشجویی اما از سوی دیگر با صدور بیانیهها و نوشتن مقالات و برخی کنشهای کوچک یاد این روز را زنده نگه میداشتند. این نوشته خاطرهای است از سالگرد ۱۸ تیر در سال ۸۶ که منجر به بازداشت تعداد زیادی از فعالان دفتر تحکیم وحدت و سازمان ادوار تحکیم شد.
سال ۸۵ بعد از مدتی دوری از فضای دانشگاه با پذیرفته شدن در دوره کارشناسی ارشد دانشگاه علامه دوباره به دانشگاه و فضای فعالیتهای دانشجویی برگشته بودم و در اسفند همان سال با رای اعضای شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت به عضویت در شورای مرکزی این اتحادیه دانشجویی انتخاب و دبیر سیاسی آن شدم. بهار ۸۶ نخستین روزهای فعالیت من در جایگاه جدید بود و با حوادثی چند همراه شده بود. وزارت علوم دولت احمدینژاد به سرکردگی معاونانی چون محمد باقر خرمشاد و حسینی (وزیر فعلی فرهنگ و ارشاد اسلامی) همه تلاش خود را بر مهار نیروهای دانشجویی متمرکز کرده بودند و هر روز دانشگاه و فعالین دانشجویی با بازداشت، تعطیلی تشکلها، توقیف نشریات و تجمعات اعتراضی دانشجویان همراه بود. شروع این روند با بازداشت ۱۵ دانشجوی دانشگاه مازندران بود و نقطه اوج آن ماجرای نشریات جعلی دانشگاه امیرکبیر.
دانشگاه امیرکبیر و انجمن آن، که همواره نقشی کلیدی در فعالیتهای جنبش دانشجویی و دفتر تحکیم وحدت داشته مورد بغض نیروهای امنیتی قرار داشت. سال ۸۵ انجمن این دانشگاه از سوی مدیریت، غیر قانونی اعلام شده بود و با این حال با تمام توان و به شکل غیر رسمی به فعالیت خود ادامه میداد. ماجرای ۲۰ آذر دانشگاه امیرکبیر و حواشی سخنرانی احمدینژاد در این دانشگاه سبب شده بود تا نیروهای امنیتی با طراحی پروژهای از فعالان دانشجویی این دانشگاه انتقام بگیرند و آنها را زمینگیر نمایند. کلید این کار انتشار نشریاتی جعلی و دامن زدن به بهانه همیشگی توهین به مقدسات بود که منجر به بازداشت ۸ دانشجوی این دانشگاه شد. دوران بازداشت این دانشجویان با فشارها و شکنجههای فراوانی همراه بود و اخبار رسیده از زندان موجب نگرانی ما در دفتر تحکیم وحدت بود. اینگونه بود که در شرایط تعطیلی دانشگاهها به آستانه ۱۸ تیر نزدیک میشدیم و گمان میکردیم تنها راه ما برای کاستن از فشار بر دوستان در بندمان حرکتی اعتراضی در این روز خواهد بود.
حساسیت حاکمیت به این روز بسیار بالا بود و همواره پیش از این روز فعالان دانشجویی تحت تعقیب، مراقبت و شنود نیروهای امنیتی قرار میگرفتند و گاهی به صورت صریح به آنها هشدار داده میشد که از دست زدن به هر اقدامی حتی در حد صدور بیانیه پرهیز کنند. در چنین فضایی سازماندهی یک حرکت اعتراضی حتی کوچک نیز بسیار دشوار بود و خواست ما این بود که به هر شکل ممکن تحصنی را در برابر دانشگاه امیرکبیر برگزار کنیم. برای این کار اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت بعد از بحث و بررسی زیاد تصمیم گرفتند تا به گونهای خبررسانی کنند که سایر اعضای این اتحادیه حوالی ۱۱ صبح به مقابل دانشگاه امیرکبیر بیایند و خود در اقدامی غافلگیرانه ساعت ۶ صبح تحصن را آغاز کنند تا حتی در صورت بازداشت، آغاز این روز با این خبر همراه شود. اینگونه بود که همراه با بهاره هدایت، علی نیکونسبتی، محمد هاشمی، علی وفقی و حنیف یزدانی صبح زود در برابر دانشگاه امیرکبیر تحصن خود را آغاز کردیم و این فرصت را یافتیم تا در فاصله کوتاه پیش از بازداشت تصویری از این اعتراض در بیشتر سایتها و رسانههای فارسی زبان منتشر شود.
این تحصن اگرچه بعد از ساعتی با حمله جمع بزرگی از نیروهای انتظامی و امنیتی و بازداشت ما پایان یافت، با این حال روز ۱۸ تیر را پس از مدتها دوباره بر سر زبانها انداخت. نیروهای امنیتی که در مهمترین وظیفه خود یعنی جلوگیری از اعتراض در این روز ناکام مانده و غافلگیر شده بودند اندکی بعد با حملهای وحشیانه که همراه با شلیک گلوله بود جمع دیگری از دوستان را که برای پیگیری وضعیت ما در دفتر سازمان ادوار تحکیم گرد هم آمده بودند را بازداشت کرده و دفتر این سازمان را پلمپ نمودند.
دوره بازداشت یک ماهه و بازجوییهای انجام شده به خوبی نشان میداد که حاکمیت هراس شدیدی از زنده ماندن خاطره این روز دارد. آنها به صراحت میگفتند که طبق نظر رهبری این روز باید از تقویم پاک شود و حتی صدور بیانیه و نوشتن یادداشت در این زمینه هم با برخورد جدی همراه خواهد شد. با این حال ۱۸ تیر، فاجعه کوی دانشگاه و اعتراضات دانشجویی بعد از آن از حافظه مردم و جنبش دانشجویی پاک نخواهد شد و خون شهیدانی چون عزت ابراهیمنژاد و اکبر محمدی تا همیشه تاریخ گرم و تازه خواهد ماند.
منبع:جمعیت مبارزه با تبعیض تحصیلی
No comments:
Post a Comment